پیامکی بسوی خدا!

خدای من..
 

 نمی دانم از کجا شروع کنم! از چه بگویم! از که بگویم! نمی دانم؟!
 نمی دانم چگونه کلمات را در کنار هم بچینم! نمی دانم!
 نمی دانم به که بگویم!
 به خودت میگویم...به خودت گفته ام...بارها و بارها... و اینک نیز میگویم...
 میدانم که میشنوی...میدانم که از هر شنوایی شنوا تری...
 خدایا این جملات را مینویسم و می گریم..خدایا اشکهایم جاری ست...
 دلم نمی خواهد گریه کنم! خدایا مگر دست من است؟!!
 نمی توانم گریه نکنم!! اسمت را که میبرم ناخودآگاه اشکانم سرازیر میشود..
 بغض وجودم را پر میکند و دلم می خواهد فریاد بکشم...
 نمی دانم!!
 نمی دانم چرا؟!
 هیچ گاه نفهمیدم که چرا وقتی می نشینم تا این حرف ها را به تو بگویم اینگونه پریشان میشوم...
 از جایی شنیدم این نشانه عشق است...!
 عشق؟
 یعنی واقعا اسم این را میتوان گذاشت عشق؟!
 این اشکها،این دلتنگی ها،این غم که تا اسمت را می برم سر تا پای وجودم را پر میکند،یعنی همه اینا نشانه عشق به پروردگارم است!؟!
 این همه مهربانی،گذشت،بخشندگی،بزرگی،عظمت،شکوه و هزاران هزار ویژگی ات کار خود را کرد و باعث شد دلم این چنان برایت آشوفته باشد و این چنین به یادت اشک بریزم...
 خدایا؟!!
 چرا؟ آخر چرا؟! با این همه گناه باز هم مرا دوست داری!!؟؟؟ در عجبم...
 مرا آفریدی...به من زندگی بخشیدی...حیات دادی...فرصت بودن و زیستن...
 چقدر این حس شیرین است...چه معجزه ها که نشانم دادی تا باورت کنم...
 همه ی این نعمت ها معجزه بود...معجزه الهی..معجزه ای از جانب تو...
 اما...
 اما من چه کردم..؟!!
 چگونه میتوانم ادعای عشق کنم در حالی که بنده ای بی وفا بودم...
 پیمان شکستم..تنهایت گذاشتم..ناراحتت کردم..حتی گاهی خشمگینت کردم..
 اما چه شد؟! تو چه کردی خدای من؟!!
 تو از من نگرفتی،همه چیزهایی که خود به من داده بودی و میتوانستی هر آن همه این خوشبختی ها و معجزات را از من بگیری اما تو تلافی نکردی همه بدی هایم را..
 مرا بخشیدی...صدایم کردی...هزاران هزار سبب قرار دادی تا باز به سویت برگردم...چقدر از تو روی برگرداندم... و تو...
 یادم می آید یک قرار باهم گذاشتیم...قرارمان این بود که در روز 5 مرتبه باهم صحبت کنیم...
 صبح
 ظهر
 عصر
 مغرب
 و عشاء
 گفتیم اینگونه هر روز به یاد هم هستیم و هیچگاه همدیگر را از یاد نمیبریم..
 باز هم گاهی من پیمان شکنی کردم و سر قرارمان نیامدم!
 می دانم چه روزها که منتظرم بودی و نیامدم...
 گاهی چنان مشغول کارهایم بودم که تو را از یاد بردم،گاه خسته بودم، گاه حوصله نداشتم و یا آنقدر خود را در هیاهوی زندگی غرق کردم که از خاطر بردمت...
 پروردگارا می دانم آن لحظات که غافل از وجودت سرخوش بودم تو نگاهم میکردی...می دانم منتظرم بودی تا بیایم...پس از انتظاری طولانی به جای اینکه من بیایم دنبالت،تو آمدی و به هر شیوه ای که بود مرا به یاد خود انداختی و صدایم زدی...
 اینک من نیز آمده ام...
 بازآمدم... تا پاسخت را بدهم...
 تا فریاد بزنم: خداوندا دوستت دارم...با تمام وجود...
 و به سویت باز گشته ام...
 زیرا تو توبه پذیری خدای مهربانم...
 ---------------------------------------------------
 تحریم/8
 ای کسانی که ایمان آورده‌اید! به سوی خدا توبه کنید، توبه‌ای خالص، امید است(با این کار) پروردگارتان گناهانتان را ببخشد....
 ---------------------------------------------------
 توبه / 104
 آیا نمی‌دانستند که فقط خداوند توبه را از بندگانش می‌پذیرد...
 --------------------------------------------------
 بقره/222
 خداوند توبه کنندگان را دوست دارد و پاکان را(نیز) دوست دارد.
 --------------------------------------------------
/ 1 نظر / 68 بازدید
انسان

فائزه جون چند دقيقه پيش رفتم اين وبلاگ . از اين مطلبش خوشم اومد گفتم شما هم ببيني . http://amazing71.persianblog.ir/post/138/